7th Symphony...

Það er búið að skipa mér að hlusta á þennan disk þannig að ég verð við þeirri beiðni af síamstvíburanum mínum Kára Kristjáni Kristjánssyni. Þetta með það að kalla hann síamstvíburann minn er eitthvað sem ég verð að útskýra fyrir fólki þegar það hittir mig. Fyrsta hlustun lofar góðu enda man ég eftir því þegar ég heyrði fyrst í Apocalyptica hvað mér fannst þetta mikil snilld, einhvern veginn týndi ég þeim svo mætti segja. Frá því að ég heyrði í þeim fyrst eru þeir búnir að bæta við sig fleiri tónlistarmönnum, sem eru reyndar þarna sem gestir, og þar með fleirum hljóðfærum. Ég ætla að hlusta á þessa plötu átta sinnum og þá get ég sagt hvað mér finnst um hana.

Ég er nefnilega búinn að heyra það að til þess að geta metið plötu almennilega þá er nóg að hlusta á hana sjö sinnum. Hef heyrt þetta nefnilega í alveg ótrúlega mörgum viðtölum við tónlistarmenn sem að ég held uppá. Þetta átti t.d við þegar Joshua Homme var að hlusta á Mugieboogie með Mugison, þegar hann var búinn að renna honum í gegn sex sinnum þá skyldi hann ekki afhverju hann var látinn hafa diskinn í upphafi en síðan við sjöundu hlustun þá hafi diskurinn tikkað inn. Eftir að ég heyrði þetta, einnig frá öðrum tónlistarmönnum, þá hef ég haft þetta í huganum þegar ég hef verið að hlusta á nýja diska...

Vonargeislar tónlistarinnar 2/8 -> Elbow

Ef það er til í dæminu að einhver hljómsveit hafi verið gjörsamlega stórkostleg en lítið farið fyrir þá er líklega hljómsveitin Elbow ofarlega. Ég er stundum orðlaus yfir því að þetta band skuli t.d ekki fá meira útvarpsspilun bæði á Rás2 og X-inu því þetta er hljómsveit sem að mínu mati allir ættu að hlusta á, alla vega gefa þeim séns. Það sem kannski skýrir það að hún hafi nánast verið falin er líklega hljómsveitin Coldplay því þessar hljómsveitir börðust víst um að komast fram á sjónarsviðið á sama tíma. Allir vita hvað Coldplay er vinsæl og flestir þekkja hana en því miður þekkja fáir Elbow. Ég veit að ég er hlutdrægur en fyrir mér er Elbow skemmtilegra band en kannski ekki jafnfjörugt og Coldplay. En þetta er auðvitað mat hvers og eins, ekkert svo sem hægt að alhæfa í þessu frekar en öðru.



Það sem kveikti áhuga minn fyrir þessu bandi er diskurinn The Seldom Seen Kid enda kom hann hljómsveitinni svolítið út á markaðinn. Þessi diskur er gjörsamlega frábær og sýnir einfaldlega hvað þessi hljómsveit er fær í lagasmíðum auk þess að vera með frábærir textahöfundar. Söngvarinn í bandinu, Guy Carvey, er frábær og ef maður sér upptöku með honum þá virðist hann meina hvert einasta orð sem hann syngur enda mikil innlifun í því. Diskarnir á undan The Seldom Seen Kid eru allir frábærir á sinn hátt og sem betur fer ólíkir hvor öðrum. Það er ekkert leiðinlegra en hljómsveit sem endurtekur sig disk eftir disk bara til að halda kjarnanum að aðdáendum sínum ánægðum.



Ég get t.d grátið mig næstum því í svefn að vita af því að þetta band hafi komið til Íslands og ég gjörsamlega misst af því. Einfaldlega vegna þess að þetta er einmitt eitt af þeim böndum sem maður verður að sjá live, sérstaklega til að sjá hvað bandið er frábært. Það er enginn svona pannsla í hljómsveitinni sem bíður og bætir einhverju smá inní við og við, það taka allir virkan þátt og gera músíkina frábæra. Ég segi það aldrei nóg og oft að hljómsveitir sem eru frábærar live eru hljómsveitir sem gera frábæra diska. Ég bara man ekki eftir því að hafa séð band sem er virkilega gott skíta í sig þegar á tónleika er komið, það bara virðist ekki passa.



Ég veit til þess að Elbow sé núna í stúdíói að semja og gera nýtt efni sem er frábært en það kemur reyndar ekki út fyrir en 2011. Samt verður virkilega gaman að sjá hvernig næsta plata verður því síðasta náði gríðarlegum vinsældum og ef ég man rétt túraði hljómsveitin grimmt eftir að The Seldom Seen Kid kom út. Það er nú bara svo líka þannig að hljómsveitir sem maður er gríðarlegur aðdáandi að ná yfirleitt að heilla mann með nýju efni, maður bara hlustar þangað til að maður fílar þetta nýja. Það eru líka alltaf þeir diskar sem eru á toppnum þegar maður velur sína uppáhalds.

Vonargeislar tónlistarinnar 1/8 -> Arcade Fire

Eftir að þriðji diskurinn hjá Arcade Fire komst í spilun, The Suburbs, er það nokkuð ljóst að þetta band á stað í sál minni. Það eru mjög líklega fáar hljómsveitir sem hafa komið með þrjá fyrstu diskana sína svona svakalega. Alla vega hefur The Suburbs diskurinn farið nánast á toppinn í allri Evrópu og segir það mikið um hvað bandið er búið að eignast marga aðdáendur enda er diskasala í dag af skornum skammti. Það eru nefnilega fáir sem kaupa sér diska í dag nema að þeir séu algjörlega þess virði og það á svo sannarlega við í þessu tilviki. Þegar ég tala um að Arcade Fire sé eitt af framtíðarböndum heimsins í dag er það eiginlega frá því sjónarhorni að hún komi til með að toga fólk frá þessari vitleysu sem er í gangi í dag á Bylgjunni, FM957 og á fleiri stöðum. Allir mega hafa sína skoðun á tónlist og allt það, en það er spurning hvað þú vilt leggja á ungt fólk með upprennandi heila.

Áhugi minn fyrir þessari hljómsveit kom eiginlega bara einn daginn þegar ég ákvað að byrja loksins að hlusta á þá, ég hafði einhvern veginn barist á móti því að hlusta á hana eins asnalega og það hljómar. Ég reyndar byrjaði að hlusta á Neon Bible diskinn sem kom á eftir hinum geysilega vinsæla meistarastykki Funeral sem gjörsamlega fór sigurförum um internetið í kringum 2005. Samkvæmt því sem ég las á Arcade Fire mikið internetinu að þakka vegna þess að diskurinn á víst að hafa gengið vina á milli sem létu svo aðra hafa og allt það. Svokölluð margföldunaráhrif...

Ef við tölum aðeins um hljómsveitarmeðlimina þá svona er þetta band greinilega borið svolítið upp af Win Butler söngvara hljómsveitarinnar og gítarleikara hljómsveitarinnar, reyndar er dálítið erfitt að tala um að þessi eða hinn spili á eitthvað sérstakt því að hljómsveitin er öll nánast spilandi á allt. Régine Chassagne er svo söngkonan í þessu bandi auk þess að spila á mörg önnur hljóðfæri. Þess má geta að Régine og Win eru hjón og hafa þess vegna verið svona andlit bandsins í því sem þau gera, hvort sem það er viðtal eða ljósmyndir. Bróðir Win, Will Butler er svo einnig í bandinu plús Richard Parry, Tim Kingsbury, Sara Neufeld og hinum einstaklega góða trommara Jeremy Gara. Hann má eiga það hann Jeremy Gara að hann fangar mikinn tíma af minni athygli á þeim tónleikum sem ég hef séð.

Það er alltaf eðlilegt þegar maður heyrir um að einhver hljómsveit sé að slá í gegn hvað sé svona sérstakt við hana. Ég ætla að byrja á því að minnast á textasmíði hljómsveitarinnar sem er að mínu mati meira en framúrskarandi, ég fæ svona svipaða tilfinningu og þegar ég glugga í texta James Hetfield í Metallica. Fyrir mér er síðan allt í kringum spilamennsku Arcade Fire snilld, það er nánast ekkert heilagt í þeirra spilamennsku því að öll hljóðfæri eru notuð í þeim tilgangi að gera lag frábært. Þannig hefur mér fundist Arcade Fire verða snilld, ef við tækjum eitt lag t.d. sem að er snilld í sambandi við þetta -> Intervention byrjar á miklu kirkjuorgel spili og helst út í gegn í laginu og gerir það svo kraftmikið en um leið ofboðslega töff. Ég hef spjallað við nokkra um þetta band og eru þeir nokkrir á því að þetta sé ofmikið af hljóðfærum til að geta almennilega einbeitt sér að bandinu, þá er það þeirra skoðun því mér finnst það snilld að hafa þetta svona.

Ég hef örugglega margoft sagt það að það sem gerir bönd líka að mínum uppáhalds eru hljómsveitir sem gera tónleikana sína að einhverju sem að fólk á eftir að minnast á þangað til að það deyr. Ég er búinn að horfa á þó nokkuð marga tónleika með Arcade Fire á Youtube og verð að segja það að það eru varla til mörg bönd sem gera tónleikana sína jafntöff og þau. Það er mikið action á sviðinu og þar að auki ná þeir öllu úr stúdíóinu og bæta svo við allskonar snilldarútfærslum ofan á. Það sem er kannski hægt að segja að lokum er að ég vona að ég fái í framtíðinni að komast á tónleika með þessu bandi því þeir sem hafa farið og séð þá segja án þess að hika að þetta sé lífsreynsla hreinlega...

Úrkynjun og stropun tónlistarheimsins...

Mikið ofboðslega er ég orðinn hræddur um það að tónlistarheimurinn í dag sé hreinlega að fara í gegnum ferli sem mér líst engan veginn á...úrkynjun og stropun. Ég velti því fyrir mér hvort að setning Wesley Snipes í White Man Can´t Jump sé það sem sé að í dag, fólk hlustar ekki á tónlist lengur heldur heyrir í henni. Tónlist sem gerir engar kröfur um hlustun hefur orðið ofan á í dag, máli mínu til rökstuðnings bendi ég á að Bylgjan og FM957 eru rásirnar í dag sem flestir heyra í. Fyrir mig er þetta án nokkurs vafa óskiljanlegt og hreinlega ætti að ráða nokkra vel valda einstaklinga til að kafa ofan í þetta og skoða hvað fór úrskeiðis. Ég ætla að leyfa mér að halda fram einni staðreynd, sjónvarpsstöðin MTv. Eftir að þessi ógeðslega sjónvarpsrás fór í loftið hefur hreinlega heimurinn hallandi farið á tónlistarsviðinu. Einnig eftir að download á tónlist varð gríðarlega vinsælt fyrirbæri hreinlega þá hafa góðar hljómsveitir að mínu mati orðið undir vegna þess að tónlist þeirra hefur þótt of erfið til að hlusta á.

Ég veit svo sannarlega að ég er langt frá því að vera með fullkominn tónlistarsmekk en ég geri bara þá kröfu þegar ég hlusta á tónlist og að hún sé ekki eitthvað sem hverfur innan fimm ára eftir að hún hættir að hljóma í útvarpi. Ef maður myndi taka viðtal við þetta fólk sem hefur alist upp við Bylgjuna og FM957 þá er ég viss um að þeir gætu ekki talið upp fleiri en tíu lög sem væru eldri en fimm ára og væru í uppáhaldi ennþá. Það sem að er svolítill stuðull fyrir góða hljómsveit er að hún hafi alla vega gefið út nokkra frábæra diska sem eru tímalausir, lög sem maður fær ekki kjánahroll yfir að hafa fílað í gamla daga. Að mínu mati finnst manni ótrúlegt að jafngóð tónlistarútvarpsrás eins og Rás2 skuli vera kominn undir í baráttunni við svona rásir eins og ég taldi upp hér að ofan.

Er eitthvað til að ráða? Mér gæti ekki verið meira sama um að fólk vilji láta kúka á heilann á sér og því miður er þetta eins og að geta fengið Benz en taka Diahatsu í staðinn því hann er með svo flottar felgur...og geggjuðum græjum. Hugsunin er sú sama að mínu mati, svona svipað og við sjáum ungar konur velja sér menn eftir því hvað þeir eiga mikinn pening. Stoltið er því miður farið út um gluggann og virðingin virðist gríðarlega takmörkuð fyrir sjálfum sér. En líkur sækir líkan heim...

Svo næstu daga ætla ég að tala um hvaða hljómsveitir eru að bjarga heiminum fyrir mér og gera það næstu 10 árin alla vega, hljómsveitir sem eru frumlegar, lausar við tískustrauma og hægt verður að hlusta á eftir 10-20 ár án þess að hugsa hvað í andskotanum maður hafi verið bryðja. Þetta verður kannski smá endurtekning á því sem ég hef talað um áður en það verður samt mjög lítill partur. Að lokum vil ég biðja fólk að gera meiri kröfur en að láta matreiða músík ofan í sig...

Virkilega góðar fréttir...

Mikið var ég ánægður með þær fréttir að það væri að koma nýr diskur með Kings of Leon enda ein af betri hljómsveitunum í heiminum í dag. Diskurinn á að koma út 19.október og ber nafnið Come Around Sundown. Ég er búinn að heyra á Youtube fjögur lög og þau lofa bara nokkuð góðu, reyndar ekkert í einhverjum svakalegum gæðum en maður getur alveg heyrt hvað er í gangi. Núna er þá best að byrja að telja niður og vona að hann leki jafnvel fyrr á netið svona eins og nýji Arcade Fire gerði...

360°

Ef það er ekki ofboðslega hollt fyrir hausinn á manni svona við og við að horfa á "think outside of the box" myndir þá veit ég ekki hvað. Alla vega þegar ég er orðinn að lokuðum kassa í höfðinu þá horfi ég oftast á myndir sem koma mér út úr þeim pakka, Matrix, V for Vandetta og auðvitað Fight Club. Það sem gerir að mínu mati menn að snillingum eru þessir sem hugsa öðruvísi en við...menn eins og Ólafur Stefánsson, Jón Gnarr og auðvitað stórsnillingurinn Cristopher Nolan leikstjóri. Svona menn gera heiminn að spennandi stað fyrir okkur hin þegar þeir tjá sig og segja okkur að opna sjónina í alla vega 280 gráður, hugsa hlutina uppá nýtt og vera svolítið opin að gera hlutina öðruvísi en þeir hafa alltaf verið gerðir.

Ef ég tek dæmi með sjálfan mig t.d. þá held ég að eitt það mest spennandi skref mitt í lífinu var þegar ég hætti að vera þrjóskur þegar kemur að tónlist, það var bara rokk eða þungarokk hjá mér og hitt mátti allt fara til fjandans. En sem betur fer er ég ekki fastur í þeim pakka og því hef ég uppgötvað mjög skemmtilega músík inná milli sem glæðir dagana lífi. Svo má alls ekki gleyma þeirri snilld þegar ég byrjaði að lesa bækurnar hans Dale Carnegie og það má þakka bróður mínum, Magnúsi Gíslasyni, fyrir. Ég gjörsamlega opnaði heilann upp gátt eftir lestur fyrstu bókarinnar hans, ég hafði aldrei haft trú á svona bókum en þvílík uppgötvun á nýju hliðum...bara fuckings snilld og ekkert annað.

Þess vegna skil ég ekki í dag hvers vegna í andskotanum fólk hættir ekki þessari 2007 græðgi og vitleysisgangi og fer að hugsa um annað en peninga og rassgatið á sjálfum sér. Þrátt fyrir að það sé skrítið að segja frá því þá varð ég nokkuð ánægður með ákveðna hluti þegar kreppan skall á. Ég var nokkuð fastur á því að fólk myndi loksins fara að hugsa hlutina í öðru en veraldlegum gæðum og hlutabréfaeign en því miður sýnist mér við ekkert ætla að læra af því. Það er ömurlegt að segja það en Íslendingar sem og annað fólk í hinum vestræna heimi eru að meirihlusta hálfvitar í hringi og verða það alltaf vegna þess að þeir hugsa ekki nema í lokuðum kassa fullum af viðbjóði og siðleysi.

Til að gleðja mig eftir þessa drullu ætla ég að sýna ykkur enn eina snilldina með Arcade Fire, tónleikar sem voru teknir upp í New York á föstudaginn...fucking brill!

Algjör sprenging...

Ef það hefur verið ástæða til þess að skrifa á þetta blogg aftur eftir nokkuð langa pásu þá er hún komin...hljómsveitin Arcade Fire. Nýjasti diskurinn þeirra er svo mikil snilld að það er bara nokkuð langt síðan að ég hef verið sprengdur svona upp. Það er ekkert svo agalega langt síðan að ég byrjaði að hlusta á Arcade Fire enda hafði ég ekki gefið músíkinni þeirra séns vegna þess að mér fannst þessi hljómsveit bara ekki fyrir mig. En ég ákvað að gefa þessu séns, enda ekkert skemmtilegra en að uppgötva "nýja tónlist" sem svona byrjar nýjan kafla í lífi manns. Ég hafði heyrt Gilla Hjartar og Dabba Hall tala um þessa hljómsveit en hafði ekki haft áhuga en sem betur fer ákvað ég að hlusta á þá á endanum.

Ég hafði beðið nokkuð lengi eftir þessum disk vegna þess að mér langaði að heyra meira frá þeim og vita hvort að þetta væri jafn svakaleg hljómsveit og ég hélt. Ég átti kannski ekki alveg beint von á því að þetta yrði svona svaka gott eins og þetta hefur orðið. Diskurinn hefur nánast alls staðar fengið frábæra dóma en auðvitað á eftir að koma einhver sem segir þetta ofmetið fyrirbæri og allt það...mér er sama því ég hef myndað mér skoðun á honum. Það sem er kannski svona skemmtilegast við þennan disk eru frábærar kaflaskiptingar um allan disk sem gera lögin svo ótrúlega góð, svo er líka soundið sem Arcade Fire er með alger snilld. Nægir þar að nefna mitt uppáhald á disknum...The Suburban War, sem er að mínu mati eitt besta lag þeirra til þessa þótt nóg sé úr að velja. Ready To Start, Modern Man, Rococo, We Used To Wait og Deep Blue eru allt snilldarlög. Hin lögin er erfitt að skilja eftir í neðri hlutanum en það þýðir alls ekki að þau séu eitthvað lélegri. Það sem líka gerir þennan disk að snilld eru textarnir sem eru svo magnaðir og áhrifagjarnir hreinlega. Ég held að það sé svo sem ekki meira sem ég vil segja um þennan disk því fólk verður bara sjálft að hlusta og dæma eftir því.

Best að klára þennan póst með lagi af tónleikunum í gær sem voru sýndir beint á Youtube, tónleikar sem voru í Madison Square Garden í New York...