Virkilega mikil snilld...

Þá hef ég klárað að lesa bækurnar hans Stieg Larsson og þær reyndust vera hrein mega skemmtun. Ég hef hingað til ekki verið mikill bókamaður eða lestrahestur enn þar sem ég ákvað um áramótin að lesa meira af bókum þá langaði mig að byrja á þessum bókum. Enda var maður búinn að heyra að þær væru snilld, þannig að ég ákvað að gá hvort að þetta væri eitthvað svona "hype" eins og verður oft í kringum svona dauða einhvers listamanns...hvort sem það er rithöfundur, tónlistarmaður eða leikstjóri. Það er alveg hægt að segja það án þess að hika að þessar bækur reyndust vera alger snilld og þá skal sérstaklega minnast á persónu í bókunum sem heitir Lisbeth Salander, alveg með ólíkindum hvað þessi einstaklingur er mikil snilld þrátt fyrir að hafa nánast lifað ömurlegasta lífi sem maður hefur heyrt getið um. Svo eru náttúrulega fleiri persónur í bókunum sem gera þetta að enn meira spennandi efni.

Ég ætla ekkert að segja þeim sem hafa ekki lesið þetta hvernig þetta fór allt saman en mikið ofboðslega var þetta orðið spennandi þarna á köflum og maður gat stundum varla lagt frá sér bókina eða bækurnar. Ég er búinn að lesa tæplega 2000 síður undanfarin einn og hálfan mánuð...það hlýtur að vera meira en ég las allan ferilinn minn í framhaldskólanum. Síðan er ég búinn að horfa á myndirnar og það er alltaf þannig að myndirnar ná aldrei þar sem bækurnar eru, aftur á móti er þetta ágætis upprifjanir sérstaklega áður en þriðja myndir kemur núna um miðjan febrúar. Það er líka svolítið fínt að geta sett andlit við nöfnin í bókunum og gá svona hvort að þetta hafi verið eins og maður hafði hugsað sér þetta. En ég nenni svo sem ekki að hafa þetta lengra en hvet þá sem ekki hafa lesið þetta að glugga í þetta því þetta er mjög gott stuff.

Fimman -> Kasabian

Ég man eftir því hvenær ég heyrði fyrst í þessu bandi og það var í hinum ótrúlega skemmtilega leik SingStar. Við vorum ef ég man rétt í hinu margrómaða nýárspartýi hjá Dabba Hall og Önnu Huldu og það var komið að mér og Dabba Hall að taka battle...Dabbi ákvað að taka eitthvað sem að hafði aldrei verið tekið áður og smellti þess vegna þessu lagi í gang. Þegar við vorum inní miðju lagi leit Dabbi á mannskapinn í partýinu og mynti alla á það að þetta lag væri gjörsamlega frábært...sem það er svo sannarlega. Það furðulega við það er að ég byrjaði ekki að hlusta neitt svakalega á þá eftir þetta heldur hlustaði rétt aðeins en það var eitthvað annað sem var að vekja meiri athygli hjá mér þarna í kringum 2006. Síðan núna í sumar var ég að hjálpa Dabba að mála heima í eyjum og þá kom Fire lagið út á smáskífu...var mikið spilað á Rás2. Það var mikið rætt um þetta lag og hvað það væri töff...þannig að ég ákvað að fara hlusta á diskinn þegar ég kæmi heim frá eyjum, sem ég gerði. Það er algjörlega staðreynd að þetta band er frábært og eftir að hafa skannað fyrstu tvo diskana líka plús þennan nýja er það staðfest að þetta er brill. Ég hef sagt það líka áður að ef hljómsveit er góð live þá er það oftar en ekki gæðastimpill á hversu góðir tónlistarmenn eru í bandinu. Þið sjáið það bara hérna fyrir neðan hversu góðir þeir eru live...

Dickhead...

Alveg ótrúlega slakt að heyra hvað þessum manni tókst með því að láta tittlinginn ráða ferð. Það er alveg með ólíkindum að láta hann ráða ferð vegna þess að allir karlmenn vita að þegar tittlingurinn ræður þá er það oftar en ekki ákvörðun sem er ekki úthugsuð og ófyrirséð með afleiðingar. Mér finnst að það ætti að vera auglýsingar í sjónvarpinu sem væru styrktar af ríkinu þar sem menn væru látnir vita með vikufresti hvaða afleiðingar það hefur að láta tittlinginn ráða. Svo er náttúrulega líka rosalegt þegar egóið, frægðin, tittlingurinn og áfengi fara saman út að djamma -> endar oftar en ekki illa. Þetta hefði John Terry átt að hafa í huga þegar hann fór að riðlast á konu liðsfélaga síns. Það er greinilegt að það tekur virkilega á að lenda í öllum þessum skallaeinvígjum, samstuðum og spennu inná vellinum - kaldhæðni. Því miður er þetta orðið alltof algengt að íþróttamenn láti svona...eins og þeir séu eitthvað ósnertanlegir. Það er ástæða fyrir því að fótboltamenn eru vel borgaðir og stór hluti af því er fyrir ímynd og að leyfa sér ekki hvað sem er. Ég er þrátt fyrir þetta samt aðdáandi John Terry sem fótboltamanns en sem persónuleika leyfi ég mér að segja að hann sé einn allra mesti aumingji sem ég veit um...

Brilliant mót...

Þetta var frábært mót og virkilega gaman að fylgjast með þessu landsliði vegna þess að þarna eru alvöru íþróttamenn. Þjóðin er gjörsamlega í öndunarvél eftir þetta mót enda næstum hver einasti leikur svo spennandi að maður hélt að þetta væri sitt síðasta stundum. Það er stórkostlegur árangur að ná í brons á þessu móti og virkilega gaman að sjá að við erum að festa okkur meðal bestu þjóða heims í þessari íþrótt. Vonandi verðum við áfram þarna meðal þeirra bestu því þetta lyftir svo sannarlega upp móralnum á þessu stórspillta skeri sem við lifum á. Það væri svo sem hægt að tala endalaust um hvað manni fannst um þetta mót og hverjir stóðu sig best en ég nenni því ekki. Eina sem mig langar að minnast á eru tilþrif Alexanders Petersson á móti Pólverjum þegar hann skutlaði sér eftir leikmanni Pólverja sem var í hraðaupphlaupi og bjargaði stórkostlega...ég held bara að ég hafi ALDREI séð annað eins í handbolta, hvílíkt vélmenni þessi maður. Ég tel það að hans hlutverk í liðinu verði seint metið enda fagmaður fram í fingurgóma. Ekki orð um þetta meira...áfram íslenska landsliðið í handbolta, þið eruð það eina sem hægt er að gleðjast yfir í dag!

Fimman -> The White Stripes

Ég mun líklega aldrei fyrirgefa sjálfum mér það að hafa ekki farið á tónleika með þessari hljómsveit í Laugardalshöll, miðað við tónleikaupptökurnar sem maður hefur séð á netinu þá er þetta eitt skemmtilegasta band sem hægt er að sjá "live". Ástæðan fyrir því að ég fór að hlusta á þetta band var einfaldlega vegna þess að Joshua Homme sagði í viðtali að honum fyndist Jack White öflugasti gítarleikarinn í dag af ungu kynslóðinni og það var nóg til þess að ég ákvað að skoða hljómsveitina. Það sem kannski ýtti svo undir líka var þegar Davíð Egils sendi mér myndband af laginu Icky Thump sem er stórkostlegt lag og platan einnig frábær. Eftir að hafa farið í gegnum allt safnið með þeim er Jack White án nokkurs vafa einn af þremur uppáhaldstónlistarmönnunum mínum enda gargandi snillingur þessi maður. The Raconteurs og The Dead Weather eru dæmi um að allt sem að þessi maður kemur nálægt er gjörsamlega viðbjóðslega gott. Það sem að gerir þetta band brilliant er þessi blúsfílíngur sem er í mörgum lögum hljómsveitarinnar enda hef ég lesið það í viðtölum að Jack White sé gríðarlega mikill aðdáandi blústónlistar. Ég held bara að þessi myndbönd hérna að neðan sanni mitt mál...

Ef manni langar ekki að verða besti gítarleikari í heimi eftir að hafa séð þetta þá er eitthvað stórkostlega mikið að hjá manni...

Hvílíkur óbjóður...

Ég hef verið að velta því fyrir mér undanfarið hvort að ástæðan fyrir því að við fáum ekki sjá skýrsluna um hrunið sé einfaldlega vegna þess að það sé verið að skipuleggja aðgerðir ef fólk skyldi bara hreinlega tapa sér við útkomu hennar. Ég er alla vega þeirrar skoðunar að ef þetta verður eitthvað frat þar sem enginn verður látinn taka ábyrgð á gjörðum sínum þá muni ég styðja það að Ísland gangi í ESB. Það er vegna þess að eftir allt þetta hvílíka rugl sem er yfir okkur gengið er gjörsamlega nauðsynlegt að við fáum að vita hvað hreinlega gerðist og hvers vegna þetta hafi farið svona ótrúlega illa. Ef það gerist ekki erum við algjörlega vanhæf um að sjá um landið okkar og allar aðgerðir íhaldsins með að reyna ýta undir þjóðarstolt eru einfaldlega vegna þess að þeir ætla sér að komast aftur til valda og byrja fjörið uppá nýtt. Reyndar skiptir ekki máli hvaða drasl stjórnmálafylking er við völd en síst af öllu vil ég sjá Bjarna Ben og félaga komast nálægt einhverju sem tengist völdum.

Það sem kannski ýtir undir reiðina hjá manni er þetta endalausa rugl í þessum peninga- og valdasugum um að þeir hafi ekki gert neitt rangt eða ólöglegt. Það er alveg fáránlega heimskt hjá þessum mönnum að halda þessu fram vegna þess að margt fólk er búið að missa vinnuna, fjölskylduna sína og húsin vegna þess hvernig þessir hórkallar höguðu sér. Þessir menn eiga eftir að lenda allir sem einn á mjög sérstökum stað í helvíti og ég ætla svo sannarlega að leyfa mér að vona það. Ég held að það sé mjög stórt rannsóknarefni að skoða ofan í kjölin þessa einstaklinga sem svífast svona einskis einfaldlega vegna þess að þetta er með ólíkindum mikill hroki svo ekki sé minnst á siðleysi, tillitsleysi og enga eftirsjá. Væri ekki venjulegur einstaklingur miður sín yfir því ef einhver missti vinnuna sem væri hægt að rekja beint til hans?

Stórkostlegar fréttir...

Ég get varla komið að því orðum hvað ég er ánægður að sjá að Soundgarden ætli að koma aftur saman til gera músík. Að mínu mati er þetta besta grunge sveitin af þeim frægu sem ég hef heyrt í þrátt fyrir að Alice in Chains sé ekki langt á eftir. Ástæðan fyrir því að ég er svona ánægður með þetta comeback er eiginlega mest vegna þess að ég hélt að Chris Cornell væri búinn að missa það allsvakalega þegar hann fór að gera tónlist með hinum stórofmetna Timbaland sem er eitt af því versta sem hefur komið fyrir tónlistarheiminn. Þar sem Cornell var einn af mínum uppáhaldstónlistarmönnum hér áður fyrr var það meira en áfall að sjá hann reyna fyrir sér í hinum ömurlega heimi R&B og HipHop, ég get varla komið að því orðum hvað mér finnst tónlist í þessum geira leiðinleg en sem betur fer er einhver þarna úti sem hefur ekki sama smekk og ég.

Þrátt fyrir að síðasta plata Soundgarden hafi ekki verið neitt spes, Down on the Upside, er aftur á móti hinar tvær á undan stórkostlegar og þá sérstaklega Badmotorfinger sem kom út 1991. Aftur á móti er ég nokkuð viss um fleiri kannist við Superunknown sem kom út 1994 en einmitt þar er uppáhalds Soundgarden lagið mitt, Limo Wreck, sem sýnir einfaldlega að Cornell er einn af bestu söngvurum síðari ára. Ég heyrði að ástæðan fyrir því að Soundgarden tók sér pásu hafa einfaldlega verið vegna rifrildis hljómsveitarmeðlima og þreyta á endalausum túrum um heiminn. Síðan spilaði það líka stórt hlutverk að Cornell vildi gera sólóplötu sem er af mínu mati hans besta verk, Euphoria Morning, en aftur á móti eru svo næstu tvær mikil vonbrigði og þá sérstaklega Scream platan sem var argasti viðbjóður bara.

Ég er nokkuð viss um að ein af ástæðum þess að Soundgarden sé að koma aftur séu vinsældir Alice in Chains sem hefur slegið svo sannarlega í gegn með nýjustu plötuna sína. Svo hefur maður verið að heyra að Pearl Jam, Alice In Chains og Soundgarden ætli að túra saman í sumar og ef það er rétt verður maður hreinlega, hvað sem það kostar, að fara á þá tónleika. Þetta er einfaldlega einar bestu fréttir sem maður hefur heyrt úr tónlistarheiminum í mörg ár...sérstaklega í ljósi þess að margar ógeðslegar hljómsveitir hafa verið á ná fáránlegum vinsældum. Mig langar ekki einu sinni að nefna þær á nafn vegna þess að bloggið mitt hefur tilfinningar...